Titel
Vlag
Foto

Here we are again. We zijn inmiddels in Phnom Penh en morgen gaan we alweer verder richting Sihanoukville...

Siem Reap – Battambang per boot (07/01)
Na een paar heerlijke dagen in Siem Reap, gaan we weer op pad. Met 13 toeristen + bagage + onze fietsen in een pick-up hobbelen we langs armzalige hutjes, blote kindertjes, houtvuurtjes en overstekende kippen naar de aanlegplaats voor de boot die om 7.00 uur zal vertrekken. Het moerasachtige land achter de hutjes is bezaaid met Amerikaanse bommen (piloten die terugkwamen uit Vietnam mochten met deze bommen aan boord niet landen en dropten ze hier). Het blijft vreemd. De boottocht zal minimaal drie uur duren, langer als het water laag staat. Er ligt een hele grote boot klaar voor vertrek, het hele dak is bedekt met toeristen (ze hangen letterlijk met de benen buiten). ‘t Is de boot naar Phnom Penh, we zijn blij dat wij naar Battambang gaan. Via een smalle loopplank komen we bij het houten bootje waar wij het mee moeten doen. De fietsen gaan op het dak van de boot en tegen 7.30 uur vertrekken we. Eerst over het Tonle Sap Meer, dan verder door de rivier. We kijken onze ogen uit. Overal drijvende dorpjes en constructies om vis mee te vangen. De meeste mensen leven van de visvangst. Dat kan ook haast niet anders, met mangrovebossen aan allebei de kanten van de rivier. Ook hebben ze moestuintjes op vlondertjes, drijvende winkels, drijvend schooltje.... Langzaam varen we voorbij de visnetten, zodat deze niet kapot gaan. Uit elk hutje komen wel wat kinderstemmetjes die ons begroeten. We zijn inmiddels volleerd in de zwaaikunst: we zouden zo stand-in voor Willem en Maxima kunnen zijn. Het duurt allemaal erg lang, maar het is een mooie tocht. Het onbegrijpelijke is dat bij het ene hutje iemand zijn vaat in de rivier doet of zelf een bad neemt, terwijl een vlonder verder iemand zijn kind boven de rivier hangt voor een kleine of grote boodschap. Dan hebben wij het in Nederland allemaal toch best goed voor elkaar. De rivier wordt steeds smaller en ondieper, de snelheid is geen snelheid meer te noemen: een lopend kind zou ons bij kunnen houden. Om de haverklap zitten we vast in de modder en moeten de helpers op de boot met flinke stokken de boot weer los duwen. De bagage wordt geregeld verplaatst om het gewicht goed te verdelen. Het blijft een boeiende ervaring. We hebben alle tijd om om ons heen te kijken en zien veel armoede, mensen hebben niets dan een paar stokken met een stuk zeil ertussen als afdak, kinderen geen kleding. En toch roepen ze steeds vriendelijk gedag. Veel fuiken in het water. Visjes worden in bootjes uit de netten geplukt...en we zien nog veeeeeeeel meer. Na 9 uur (i.p.v.3 uur) varen, bereiken we Battambang. Een drukte van jewelste, want iedereen met een hotel wil ons en onze mede-passagiers natuurlijk graag herbergen. Maar we komen eruit. We twijfelen nog of we de omgeving van Battambang willen verkennen de volgende dag of dat we direct richting Phnom Penh gaan fietsen. We besluiten tot het laatste, terwijl we in een fantastisch klein familiaal eettentje (Smokin' Pot) het lekkerste eten tot nu toe verorberen.

Battambang – Pursat (08/01)
Iets later dan gepland vertrekken we naar Pursat, 107 km voor de boeg. De weg is goed, mensen lachen ons toe. Er is vrij veel verkeer, maar we hopen dat daar snel verandering in komt. We komen door dorpjes met paalwoningen, halen meerdere malen ossenkarren in, waterbuffels grazen tussen de uitgestrekte rijstvelden, af en toe een tempel. Maar eigenlijk verandert er maar weinig, de weg is erg recht (gemiddeld eens in de 10 kilometer een bocht?) en blijft goed, waardoor de hoeveelheid verkeer nauwelijks afneemt. De dorpjes wisselen elkaar af met uitgestrekte rijstvelden. En we hebben flink wind tegen. De verveling slaat dus een klein beetje toe en we besluiten dat als het tot aan Phnom Penh (290 km) zo blijft, we vanaf Pursat een andere vorm van vervoer regelen. Dan hebben we toch nog genoeg tijd om naar Sihanoukville (in het zuiden) te fietsen. In Pursat komen we twee fietsers tegen waar wij voor vertrek al mee gemaild hebben. Erg leuk om elkaar nu te ontmoeten. En zij fietsen de andere kant op (wind mee). Al snel is ons duidelijk dat we beter een pick-up regelen voor de volgende ochtend.

Pursat - Phnom Penh (09/01)
De goeie pick-up deal die we gisteren gesloten hebben, blijkt nu ineens niet meer geldig. Een hoop gepraat en gedoe (we besparen jullie de details), maar uiteindelijk hebben we het dan toch voor elkaar, we vertrekken. Zoals verwacht is het landschap zoals we het inmiddels gewend zijn: rijstvelden en dorpjes. Af en toe moeten we flink in de remmen voor overstekende ossen, waterbuffels of varkens en we zien een paar auto’s die behoorlijk op elkaar gebotst zijn. Verder weinig spectaculairs (om een uur of tien al fietsend naar te kijken). Rond 10.00 uur worden we op de markt in Phnom Penh afgezet. Het lijkt ons een leuke stad. We fietsen naar het guesthouse dat ons aangeraden is en ontbijten daar op ons gemak. ‘s Middags bezoeken we het Royal Palace en de Silver Pagoda, direct om de hoek van het guesthouse. Als we op pad gaan om ‘s avonds wat te eten, stuiten we op een grote menigte. Het wemelt van de Cambodjanen langs de rivier, op de trottoirs en op grote grasvelden. Karren met pomelo’s, mandjes met te verkopen lotusbloemen, stalletjes met eten (van mais tot gefrituurde insecten), maar ook ‘nutteloze’ dingen (balonnen in allerlei vormen, flikkerende lampjes, gadgets...). Het lijkt wel de Nijmeegse Vierdaagse. In een goed restaurant met erg vriendelijke bediening horen we later dat het gewoon een zondag is. (Blijkbaar is het altijd zo druk op zaterdag en zondag.)

Phnom Penh (10/01)
Vloekend, tierend en kreunend komen we uit bed. Niet alleen konden we gisterenavond niet slapen door mega-geluidsoverlast van een bruiloftfeest tegenover ons raam, maar vanmorgen om 5 uur tetterde de muziek alweer uit de eetstalletjes (ook tegenover ons raam). En er zijn zo heel wat andere kleine dingetjes geweest, die ons doen besluiten het guesthouse direct te verlaten. We pakken onze spullen, weten nog een paar dollar korting te krijgen (haha, betalen 7 USD voor de kamer) en nemen onze intrek in een mooi uitziend hotel, met ruime, nette kamers, goed bed (met lakens), airco en warm water. Dan maar iets meer betalen, maar we voelen ons behoorlijk belabberd. Een heerlijk ontbijt met verse meloensap doet wonderen. We brengen een bezoek aan het Tuol Sleng Museum (alleen al erover lezen, gaf me kippenvel). Dit was ooit een school die tijdens het Pol Pot regime veranderd is in een gevangenis. Wat hier allemaal voor gruwelijke dingen hebben plaatsgevonden.... Geen leuk, maar wel een interessant bezoek. En goed dat het bewaard blijft, want zoiets mag nooit meer gebeuren! Een bezoek aan de (must see) markt valt wat tegen, dus we houden onze dollars in onze zak. Om hier in het verkeer rond te fietsen, tussen alle fietsers en brommers is des te leuker. We lunchen in het Friends Restaurant, iets duurder dan gebruikelijk, maar voor het goede doel. Het hoort bij een project waarin straatkinderen de kans krijgen om een beroep te leren (en zo niet langer op straat hoeven te leven). Het geld dat we op de markt uitgespaard hebben, geven we met veel plezier uit in de Friends winkel. We kopen T-shirts en een prachtig kookboek van het restaurant (weten nog niet hoe we het heel thuis krijgen in de fietstassen, maar aan dit soort dingen geven wij graag ons geld uit). En bovendien was het eten echt helemaal geweldig, zoals ook de verse fruitsappen (nog niet zo lekker gehad hier).

Ik zit nu in een internetcafe en kijk uit op de straat, waar Robert de fietsen klaar aan het maken is voor vertrek, onder toeziend oog van vele kindertjes en andere omstanders. Ook de nieuwsgierigheid van twee monniken is gewekt. Robert echter, kijkt pas echt verbaasd op als er een olifant met berijder voorbij komt. Vanavond de spullen weer pakken en kijken of we nog eens een tafeltje kunnen veroveren bij Friends. Morgen fietsen we via Takeo en Kampot naar Sihanoukville. We hebben het goed hier en genieten, de tijd vliegt. Leuk om snel bij Ria en Ricco in Saigon te zijn, maar natuurlijk hoeft het einde van de vakantie nog niet in zicht te komen.



Disclaimer
JavaScript Menu Courtesy of Milonic.com