Titel
Vlag
Foto

Udon Thani - Nong Khai: 26 oktober - 70 km
Als de wekker gaat draaien we ons allebei enigszins grommend om. Last van een jet lag? Waarschijnlijk! Eenmaal gedouched, ontbeten en de laatste dingen gepakt en we zijn op weg. Het duurt niet lang voordat de route ons een gravelweggetje opstuurt. Echt leuk fietsen. Mensen zwaaien en roepen vriendelijk gedag. De rijstvelden zijn oogverblindend groen - moeilijk te omschrijven, maar het is echt waar. Via een betonweggetje door een piepklein aandoenljik dorpje duiken we weer de leegte in. Palmbomen op uitgestrekte rijstvelden. Af en toe een brommer of fietser, wat kippen of een hond en dat is het wel: genieten dus. Bij een watertoren komen we tot de ontdekking dat de brug waar wij over heen moeten, is ingestort. We lachen en grijpen direct naar het fototoestel. Maar daarna moeten we toch met vlieg en stuntwerk aan de overkant geraken. Het smalste stuk van wat er overgebleven is, is niet breder dan een stoeprand. Met moeite (en nog wat extra hulp van een Thais dametje dat met haar slippertjes als het ware over het randje heen danst') red ik het. Gelukkig heeft Robert meer lef dan ik en hij neemt de fietsen een voor een naar de overkant mee en steekt daarna nog eens met de tassen over. We zetten de tocht voort en vermaken ons prima. De temperatuur in de zon stijgt naar 35,4 graden, dus 't is wel afzien. Pick-ups met zwaaiende mensen halen ons in, waterbuffels kijken ons verdwaasd aan vanaf de rand van de weg en geregeld komen we in de middle of nowhere zomaar een tempel tegen. De laatste twintig kilometer gaan langs de doorgaande weg en zijn dus minder interessant. Het Mut Mee Guest House is voor ons een ware oase. Een heerlijke tropische tuin aan de Mekong rivier met zitjes omgeven door bomen en planten (in de schaduw!). De kamers zijn prima en we hebben zelfs onze eigen veranda. Welverdiend genieten we van de kookkunsten van de vrouw des huizes.

Nong Khai: 27 oktober - 23 km
Vele muggenbeten rijker stappen we weer uit ons bed. In de tuin laten we ons een heerlijk ontbijtje voorzetten om daarna op de fiets op bezoek te gaan bij het SOS kinderdorp in de buurt. Aangezien ik vrijwilliger ben voor SOS kinderdorpen mogen we het dorp bezoeken. We worden opgevangen door de directeur en de jeugdcoordinator van het dorp die ons rondleiden. Ik ben zeer onder de indruk. De 11 huizen hebben elk een moeder en 8-10 kinderen. Momenteel wonen er 97 kinderen in het dorp. Nog eens 70 kinderen uit de omgeving gaan ook naar de SOS kleuterschool. We maken kennis met drie moeders en 'hun kroost'. De bewoners van een huis vormen gewoon een echt gezin. De kinderen spelen, helpen mee en zien er gelukkig uit. En we worden echt supervriendelijk ontvangen. Ik vind het heel bijzonder om hier te mogen zijn. Als ik geen vrijwilliger meer zou zijn voor SOS zou ik op een andere manier iets willen blijven doen voor deze organisatie. SOS doet gewoon echt heel goed werk. Meer weten: www.sos-kinderdorpen.nl. Vanaf het SOS kinderdorp fietsen we naar het Sala Kaew Ku Sculpture Park. Een bijzonder park met surrealistische beelden van diverse afmetingen (tot 25 meter hoog). Zeker de moeite waard (binnekort foto's op de site). Via de Mekong Rivier fietsen we terug naar het Guesthouse waar we weer verder gaan genieten van de relaxte tropische tuin.



Disclaimer
JavaScript Menu Courtesy of Milonic.com