Titel
Vlag
Foto

Reisverslag van 14 januari 2004, Ho Chi Minh City

Geloof het of niet, maar wij zijn in Ho Chi Minh City. We zijn hier afgelopen zondag OP DE FIETS aangekomen, onvoorstelbaar hoe snel we dat voor elkaar hebben gekregen, maar hoe ging dat dan precies?

7 januari 2004: Nha Trang - Phan Rang (106 km)
We stonden al voor 6 uur naast ons bed, op het strand waren tal van Vietnamezen weer druk doende met hun ochtendgymnastiek. De weg was, zodra we buiten de stad kwamen, vrij rustig, dus we hadden weer alle tijd om de omgeving in ons op te nemen: duinen, zee, bergen, meer, gele rijstvelden, gigantische ossen (groter heb ik ze niet eerder gezien), Cham-runes, oorlogsmonumenten, kokosplantages, druiventeelt, zoutwinning... Ook viel ons op dat de mensen in het dunbevolkte gebied waar wij doorheen reden, veel donkerder waren dan gebruikelijk (lokale minderheden). Ze bekeken ons van top tot teen en begroetten ons uitbundig. De omgeving oogde zeer droog. Maar goed, het was ook veel warmer dan wij gewend waren. De paar wolken die aan de hemel stonden, verdwenen als sneeuw voor de zon en toen wij eenmaal een hotel gevonden hadden, zijn we de rest van de dag in de schaduw gebleven. In het restaurant van het hotel was natuurlijk weer een bruiloftsfeest gaande. Het is echt ongelofelijk hoeveel mensen hier trouwen. Maar goed, met Tet (Vietnamees nieuwjaar, volgende week) in aantocht, moet er natuurlijk van te voren getrouwd worden en als je bedenkt dat een groot deel van de bevolking hier onder de 30 is... Het is ook wel erg grappig: een bruiloftsfeest kenmerkt zich door de korte duur (1,5 uur is al lang) en de enorme herrie (iedereen schreeuwt door elkaar heen en de karaoke mag natuurlijk niet ontbreken).

8 januari 2004: Phan Rang - Lạt (108 km, hoogste punt op 1475m)
Om 4.30 uur ging de wekker, een lange dag, met heel veel klimmen, dus we wilden zodra het licht werd op de fiets zitten. Buiten hoorden we kinderen in een parkje spelen en je gelooft het of niet, er werd al gejogd. Eenmaal op de fiets waren we verbaasd door alle bedrijvigheid: vuurtjes werden aangewakkerd, mini-tafeltjes en stoeltjes waren tevoorschijn getoverd om als eettentje te fungeren, de zon wierp haar vroege lichtstralen op de gekleurde huisjes die er nog fleuriger uitzagen, kinderen riepen vriendelijk gedag op weg naar school. De weg was veel minder goed dan andere dagen: hobbels, gaten, noem maar op. En als je 8 uur en 18 minuten op je fietsje zit, dan voel je dat wel hoor!!! Maar er was maar weinig verkeer, wel Cham-towers, pagodes, kerkjes, marktjes, tempels, druiventeelt, bananenplantages, eendenfokkerij, ossen, schooltjes.... En natuurlijk doemden de bergen voor ons op; we zouden tot 1475 meter hoogte stijgen en dat hebben we geweten. We waren voorbereid op de twee zwaarste klimmen (17km en 10km) waar we dan ook niet over mogen klagen. Na ongeveer 70 km haalde een busje met fietsen ons in, wat later n met luid applaudisserende passagiers van de fietstoergroep (zij hadden de moed opgegeven). Weer wat later kwamen er een paar fietsers zonder bagage voorbij. Zij waren ook duidelijk onder de indruk: ‘we tought we are tough, but you...’. We reden op gelijke hoogte met de wolken, hadden echt prachtige uitzichten, zagen kleurrijke akkertjes, reden door een sparrenbos... De laatste 40 km was de route nog steeds erg heuvelachtig, dus dat viel soms wel even vies tegen. En ik kreeg een plastic tas in mijn ketting, dat was het grootste probleem dat we met de fiets gehad hebben. Eenmaal in Lạt vonden we een fijn hotel en een goed restaurant, maar we waren eigenlijk te moe om te eten. Zitten ging bijna niet meer en onze benen wilden ons ook niet meer verder dragen. Dus lagen we al vroeg onder de wol.

9 januari 2004: Lạt omgeving
Onze nachtrust was niet zo goed als we verdiend hadden: muggenterreur. Wel was het prettig om langzaam aan weer wat meer gevoel in onze benen te krijgen, zodat we af en toe anders konden gaan liggen. De spierpijn is uitgebleven! We hadden al gehoord dat er in Lạt niet zoveel te beleven is, maar dat vooral de weg ernaartoe en de omgeving bijzonder zijn. Toen we door het stadje heen liepen, konden we ons hier helemaal in vinden (al is Lạt n van de meest populaire vakantiebestemmingen van Vietnamezen). We waren dan ook blij om rond 10.30 uur een Easy Rider tegen te komen (motorrijder die bekend staat om rustige rijstijl en goede vaardigheden als gids) en spraken een uur later af bij ons hotel voor een halve dagtrip in de omgeving: een goede keuze. We bezochten de Crazy House (hotel met zeer aparte architectuur), een agricultural farm, Paradise Lake, een klooster, een minderhedendorp, een wierookmakerij en een waterval. De routes ernaartoe waren ook erg bijzonder (en deels off-road). Eenmaal terug in Lạt moesten we beslissen hoe we verder zouden gaan:

  1. volgende dag met de bus naar HCMC
  2. volgende dag met de fiets richting HCMC (al hadden onze benen nog meer rust nodig)
  3. twee dagen later met de fiets richting HCMC (maar ja, in Lạt hadden we het wel gezien en in de omgeving kun je alleen maar actieve dingen doen, dan kun je net zo goed weer gaan fietsen)
Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Uiteindelijk hebben we tegen elkaar gezegd dat we een fietspoging zouden gaan doen en op voorhand al aangegeven dat we misschien af en toe door oververmoeidheid wel eens niet zo aardig tegen elkaar zouden kunnen zijn... (dat is overigens reuze meegevallen!)

10 januari 2004: Lạt - M đ gi (149 km)
Na een ontbijt van cake en banaan gingen we al vroeg op pad. De eerste klim (de stad uit) ging vrij vlot, dus dat was goed nieuws. We klommen af en toe weer flink, maar hadden ook lange afdalingen (max. 54,4 km/u). En het landschap bracht weer nieuwe dingen: koffiebomen, theeplantages, suikerrietplantages, tabak... Het ging zo voorspoedig dat we al snel bedachten dat we wel verder dan de geplande 112 km konden fietsen. Het laatste deel van de etappe was echter wel veel zwaarder dan we hadden verwacht. We waren lang aan het twijfelen over de volgende stap (blijven overnachten in Bao Loc, in de omgeving van Bao Loc fietsen, de bus naar HCMC, volgende dag fietsen richting HCMC, er was nog van alles mogelijk). Onze drang om uiteindelijk op de fiets in HCMC aan te komen (en hier niet te lang mee te wachten), was groter dan onze wijze gedachten dat het misschien verstandiger zou zijn voor onze lichamen om niet direct door te gaan. Dus besloten we een poging te doen en reden door naar M đ gi, het enige dorpje met overnachtingsmogelijkheid. Waar we niet op gerekend hadden was de tropische regenbui waar we al snel in terecht kwamen, tijdens een 10 km afdaling door de jungle. We konden dus niet te hard naar beneden rijden, maar deden het voorzichtig, rekening houdend met de slijtage van de remblokjes... De omgeving was wederom geweldig. Toen het droger werd, zag je gewoon hoe de zon het water verdampte, de damp steeg van het wegdek op, je kon het zelfs voelen aan je benen. In M đ gi wachtte ons een tweede verrassing: er waren geen kamers meer vrij in het hotel. Tja, we wilden niet terug naar Bao Loc (klimmen) en de enige manier om verder richting HCMC te komen was (meer dan vier uur) in een volgepropt mini-busje dat op elke straathoek stopt. Niet echt top dus! Communiceren met het hotel ging erg moeizaam. Het leek eeuwen te duren voordat zij begrepen wat wij wilden (privtransport naar HCMC). Vervolgens werd er een tijd lang gepraat en rondgebeld en ongeveer anderhalf uur na aankomst hadden ze ineens toch een kamer voor ons. Waarschijnlijk hebben ze familie uit de kamer gezet. Anyway, het was een prima kamer, bungalow-style, schoon en we waren maar zelden zo blij geweest ergens te kunnen slapen. En we kregen nog een kans om ons doel te halen: op de fiets van Hanoi naar HCMC.

11 januari 2004: M đ gi - Ho Chi Minh City (149 km)
Ook vandaag vertrokken we weer in alle vroegte, de jungle was nog gehuld in nevel. Je kon de geur van de natuur opsnuiven. De toppen van de bergen staken net boven de laaghangende wolken uit. De huisjes stonden vredig naast de weg. Een vrouwtje deed de was in de rivier, kinderen keken ons slaperig en verbaasd na, brommerrijdertjes vroegen zich af wat wij daar in hemelsnaam deden. De zon stond laag, waardoor de temperatuur nog te verdragen was. Er kwamen niet vaak westerlingen door dit gebied... Wat een contrast met een vijftal uur later: langszoevend verkeer, brandende zon, nergens schaduw (vrijwel alleen laagbouw langs de wegen), overal een krioelende menigte om je heen. De laatste fietsdag hebben we flink afgezien: we hadden nauwelijks iets gegeten, klommen veel meer dan waar we op basis van de routebeschrijving op gerekend hadden, de weg was vrij hobbelig, we transpireerden als gekken en zagen veel verkeer voorbij komen de laatste 75 km. Ondanks alle ongemakken werden we gedreven door de gedachte: ‘vanavond hebben we ons doel bereikt, we komen op de fiets aan in HCMC, hebben de hele route gefietst, straks zijn we bij Ria en Ricco en hoeven we voorlopig niets meer, dan doen we verder lekker rustig aan’. We hadden ons voorbereid op hl veel verkeer, maar vroegen ons steeds af vanaf waar dat dan het geval zou zijn. De laatste 20 km was er wel veel luchtvervuiling van uitlaatgassen, maar het verkeer was nog steeds prima en veilig. De snelweg was vierbaans met twee flinke vluchtstroken waar het langzame verkeer zich op verplaatste en dat ging prima. Eenmaal in HCMC hadden we met behulp van de plattegrond van Ria hun huis vrij snel gevonden. Uitgeput, maar voldaan belden wij aan!

En verder?

Feiten:

Saigon Children’s Charity: korting op kalenders voor het goede doel Ria werkt als vrijwilligster bij Saigon Children’s Charity, een organisatie die ervoor zorgt dat arme Vietnamese kinderen de kans krijgen om naar school te gaan. Om dit te kunnen realiseren, verkoopt SCC onder andere kalenders. Er zijn nog een aantal kalenders voor 2004 over en deze worden nu met flinke korting verkocht (ze zijn nog maar 1 dollar per stuk). Als er mensen genteresseerd zijn, kunnen wij er een aantal mee naar Nederland nemen. De kalender bestaat uit 12 fotos (door kinderen uit het project gemaakt) die in een soort cd-hoes verpakt zijn. Graag uiterlijk maandag 19 januari laten weten...



Disclaimer
JavaScript Menu Courtesy of Milonic.com