Titel
Vlag
Foto

Reisverslag van 12 december 2003, Vinh

Hier zijn we weer, dit maal vanuit Vinh. Jawel, we zijn al een heel eind gevorderd. We zijn al zo’n 300 km ten zuiden van Ha Noi.

Even een paar indrukken: Uitgestrekte rijstvelden, schamele hutjes, soms iets betere huizen, maar toch veelal bouwvallig, stoffig, slecht onderhouden. Steeds meer fietsers (i.p.v. brommertjes) en voetgangers, ossenkarren, andere runderen. Fietsen volgeladen met manden met groente, fruit, of slippers, of pannen, of ander keukengerei, maar ook hoge kooien met kippen of eenden, poesjes en een bakfiets vol met varkens. Mensen kijken op, stoten elkaar aan, wijzen ons na, lachen en roepen vriendelijk ‘hello’. Niet 1 keer, maar continue, de hele tijd door. Overal vandaan, het werken stopt en er moet gegroet worden. Een glimlach doet wonderen. Een beweging met het hoofd wordt met een lach ontvangen. Kinderen, maar ook volwassenen rijden graag een stukje met ons mee, totdat ze het tempo niet meer bijhouden (soms zijn ze er tevreden mee ons 1 x ingehaald te hebben, dan haken ze af) en een enkeling weet ons hele gesprek dat bestaat uit ‘hello… hello…. hello’ te beŽindigen met ‘good bye’! Het dorp van de mais, het dorp van de kokosnoten, het dorp van de ananas, van de rieten matten, van de zangvogels, van de pinda’s, van de bakstenen... We komen overal doorheen en hebben de tijd om echt om ons heen te kijken: het voordeel van reizen met de fiets. De grote vraag: zijn de Vietnamezen meer een attractie voor ons, of wij voor hen?

Dinsdag 9 december 2003
Afgelopen dinsdag zijn we vroeg in de ochtend vanuit Ha Noi vertrokken onder luid getoeter van brommertjes, vrachtauto’s en bussen, het was in het begin nog een drukte van jewelste op de highway number 1. De buitenwijken van Ha Noi waar wij doorheen reden, leken precies op de rest van de stad. Langzaam veranderde het landschap (meer en meer rijstvelden) en langzaam begon het te regenen. We reden een groot gedeelte van de dag langs het Karstgebergte (bijzondere rotsformaties). Door de bewolking en de regen konden we hier niet altijd evenveel zien. Ik denk dat we 4 buien hebben gehad en we waren dan ook erg blij dat het eerste hotel dat we gingen bekijken (13.00 uur) een schot in de roos was. Heerlijk om na 94 km in de regen een warm bad te nemen en ook buiten etenstijden werd er heerlijk voor ons gekookt. We hebben de rest van de middag van het hotel genoten en hoefden zelfs voor eten de deur niet uit.

Woensdag 10 december 2003
De volgende dag was het weer droog en zijn we met de fiets de omgeving gaan verkennen. We hebben een pagode bezocht met verrassende doorgangetjes, een boottocht gemaakt bij Tam Coc (voor de insiders: Hạ Long Bay on the rice paddies). De dame roeide de boor met haar voeten, apart, maar functioneel. En we zijn helemaal door de binnenlanden naar Hoa Lu (oude hoofdstad van Vietnam) gereden. Vooral de tocht erheen was erg bijzonder, moeilijk te vinden, deels onverhard, ‘waar gaat die weg nu verder’…. Maar met gebaren kom je hier toch al een heel eind, want de mensen zijn erg vriendelijk.

Donderdag 11 december 2003
Gisteren zijn we weer verder zuidwaarts getrokken, jammer om uit ons fijne hotel weg te gaan. Helemaal als je bedenkt in wat voor ‘griebes’ we gisteren terecht zijn gekomen: muizenkeutels tot in de wasbak, alles vies en smoezelig, klein, bedden waar je zadelpijn van krijgt…. Volgens de planning zouden we al eerder - in Than Hoa - gestopt zijn, maar als we de kans krijgen, proberen we toch de afstanden zo evenredig mogelijk te verdelen. We hadden gehoord dat er in Tinh Gia een hotelletje was, dus zijn doorgereden. En dit was dus het resultaat… Ach ja, zulke hotelletjes horen er ook bij, nietwaar? Maar het moet niet te vaak gebeuren…Waar ik mij meer zorgen over maakte, was hoe we in een dergelijk piepklein stadje waar nooit Westerlingen komen aan eten moesten komen… We hebben een paar tentjes geprobeerd. Niemand sprak een woord over de grens, dus werd de inhoud van de koelkast getoond om te kijken wat we wilden eten… Maar bij de aanblik alleen al, had ik gegeten en gedronken. Uiteindelijk hebben we bij een dame die stond te koken een pho (soep) met rijstmie en wat vlees gegeten. We waren erg bang om ziek te worden, maar dat was dus gelukkig niet het geval. Vannacht hebben we bijna geen oog dichtgedaan in dit hotelletje, het leek wel alsof we op het vliegveld sliepen (herrie van de highway).

Vrijdag 12 december 2003
Zoals jullie begrijpen zaten we vanmorgen zodra het licht werd op de fiets. Inmiddels zijn we aangekomen in Vinh. We hebben sinds gisterenochtend op een tros bananen en een pak koekjes na (en een deel van die soep) gegeten…. En dan toch weer zo’n 100 km gefietst… Het is nog steeds bewolkt (lijkt Nederland wel), maar we verwachten dat dat halverwege onze route zal veranderen. Op zich is het prima fietsweer, geen regen en niet te warm. Het is nog steeds leuk om vanaf de fiets naar alles wat op en rondom de weg gebeurt te kijken. Hopelijk vinden we vanavond wel weer iets goeds te eten zodat we er (voor een paar dagen?!) tegenaan kunnen.

P.S. Vanavond is de finale van het voetbal bij de SEA-games: Vietnam tegen Thailand. Als Vietnam wint, dan is het enorm feest. Vietnam had tot gisteren al 92 gouden medailles gewonnen.



Disclaimer
JavaScript Menu Courtesy of Milonic.com